Organisatieverandering vraagt een platform, geen programma

Vandaag een artikel van Gary Hamel and Michele Zanini gelezen via McKinsey (zie hier). Met als boodschap dat verandering een platform vraagt en geen programma. En waarom dat zo is. We weten het misschien allemaal wel, maar toch is het goed om dit weer een keer te lezen. Dus aanbevolen.

 

Advertenties

Statistiek!

Wel weer een leuke als het over statistiek gaat:

Statistiek

Op zich is de conclusie juist: 77% vindt dat hervormingen niet evenwichtig zijn. Maar: 29% wil méér, 48% wil minder. Op één lijn gezet: meer-evenwichtig-minder valt dan de 50% waarde evengoed in de categorie “Evenwichtig”. Wat is statistiek toch venijnig.

“Bent u een human resource?”

Mooie zinsnede uit een recente blog van Roos Wouters:

“Bent u een human resource? Bent u een instrument dat efficiënt wil worden ingezet? Spreekt u weleens iemand die trots op een feestje vertelt dat hij zo efficiënt wordt ingezet dat hij de kosten van de organisatie drukt? Wij niet.”

Lees het hele artikel en ontdek dat #HNW niet om een hype gaat, maar een heroriëntatie is op de manier waarop we werken en leidinggeven. Wat motiveert ons? Waarmee en hoe bereiken we ons doel op de beste manier.

Dus aanbevolen: Marktdenken en Het Nieuwe Werken.

Kwetsbaarheid als Kracht

Ik ben gek op paradoxen. En ik wilde  wel dat ik helemaal snapte waarom. Paradoxen zijn namelijk per definitie niet logisch. En wat moet een rationeel mens dan met een paradox? Het lijkt wel of er een betekenis achter schuilgaat die zich niet wil laten verwoorden.

“Kwetsbaarheid als Kracht”, is de titel op de voorpagina van het tijdschrift Management Team van juni 2013. Het gaat over de kwetsbaarheid van Nederland voor water en dat die kwetsbaarheid (of eigenlijk: onze reactie daarop) leidt tot een unieke hoeveelheid kennis en ervaring. Daaruit volgt weer een grote concurrentiekracht op het gebied van water(beheersing). Dus onze  kwetsbaarheid, de mogelijkheid dat er grote verliezen in eigendommen en menselijke levens worden geleden, is een directe oorzaak dat Nederland er op dit gebied in de wereld goed voorstaat met gerenommeerde instituten (zoals Deltares) en een groot aantal ingenieursbureau’s die grote projecten  in het buitenland hebben. Als in New Orleans de nood aan de man komt, komt ons kleine landje de wereldmacht ter hulp.

De interessante vraag is natuurlijk: Is dit te generaliseren? Kun je focusseren op waar je bedreigingen liggen en daar kansen uit destilleren? Ik denk het wel, maar er zit een essentiële stap tussen, namelijk die van nood. Als de slogan, “maak van onze bedreigingen kansen” alleen geroepen wordt tijdens een strategiesessie op de hei, dan is dat niet genoeg. De bedreiging moet wezenlijk gevoeld zijn, en er moet ook ‘pijn geleden’ zijn die geresulteerd heeft in voldoende doorleefde urgentie en actie. Dat lijken belangrijke voorwaarden voor creativiteit. Zoals het Deltaplan pas mogelijk werd nadat de Watersnoodramp in 1953 maar liefst 1836 levens had geëist en veel schade had veroorzaakt. Ook vóór 1953 was de bedreiging reëel en bekend, maar er komt een moment: “dat nooit weer” als gevolg van het leed.  En dan kan er heel veel. Het spreekwoord “als het kalf verdronken is, dempt men de put” heeft in deze context een relevante, maar ook een schrille betekenis. Over dat spreekwoord valt nog veel meer te zeggen, maar dat doe ik een andere keer.

In het huidige bedrijfsleven geldt: “survival of the fittest” (een term die het eerst werd gebruikt door een lezer van het beroemde boek van Darwin). Een fundamenteel evolutionair principe, dat verder gaat dan biologie. Wie zich het best aanpast aan de situatie blijft bestaan, of dat nu de meteorietinslag van 65 miljoen jaar geleden is (waardoor Dinosauriërs uitstierven, maar waardoor de zoogdieren zich juist hebben ontwikkeld) of de huidige economische crisis. Zou het dan ook zo zijn dat een diepere crisis (uiteindelijk) sterkere bedrijven voortbrengt? Of omgekeerd geredeneerd: dat bedrijven, organisaties (en individuen?) crises nodig hebben om sterk te worden of te blijven? Dat zou een oproep zijn om juist de moeilijke aspecten, met veel energie te lijf te gaan, en de situatie niet te ontkennen of verbergen. En vaak proberen we toch nog zaken te ‘verzachten’ en een ander oud spreekwoord benoemt dat helder: “Zachte heelmeesters maken stinkende wonden“. En dat is dus uit een tijd zonder pijnstillers!

Er zijn eigenlijk wel veel spreekwoorden van toepassing, realiseer ik me. Een modernere  uitspraak (hoewel, van Nietzsche) die hier wel heel goed op van toepassing is: “What doesn’t kill you, makes you stronger“. Ook hier weer de paradox, want overleven is geen vanzelfsprekendheid. Sterker nog, er zijn er altijd die het niet overleven (in welke zwakke of sterke betekenis dan ook).  Je kiest niet zelf voor een crisis. Maar àls die ons overkomt, kàn het een kans zijn om er wezenlijk sterker uit te komen.

Meten = weten?

Kom ik weer zo’n artikel tegen: Bill Gates’ Annual Letter 2013 – meten is weten. Maar is dat nu zo? Als je het stukje leest, klinkt het zo simpel. Zorg dat je goed, zuiver en accuraat meet. Daar los je zelfs het probleem van kindersterfte in Afrika mee op. Maar als ik wat beter lees:

“Meten is essentieel om vooruitgang te boeken, maar het is moeilijk, je moet het accuraat doen en een omgeving scheppen waar problemen openlijk kunnen worden besproken.”

Het lijkt er dus op dat je eerst een moeilijke  randvoorwaarde moet realiseren (nl. een andere omgeving/cultuur creëren) voordat je goed kunt meten. En daar zit natuurlijk het probleem, niet in de KPI’s. Wat mij betreft weer een voorbeeld van verheerlijking van het blauwe denken.

Mooie aanleiding om mijn eerste stukje publicatie te noemen, dat nog niet eerder online was: “Meten … is soms erger dan de kwaal“. Over de (on)zin van de Cito toets. Die is ook weer is gestart.

Wintercamp 2013 – dag 3

<vervolg van gisteren/vannacht>

Vandaag het Wintercamp afgerond. Wat gebeurt er veel en wat is het toch ook weer snel voorbij. De ontmoetingen zijn tegelijkertijd relaxed en intensief.

Thema van vandaag: Wat gaan we doen? Wat is het resultaat van het Wintercamp? In een Open Space interventie hebben we hierover met elkaar van gedachten gewisseld. In vier hoeken van de ruimte werden initiatieven getoond op flappen en ter plekke  kon worden gesproken over/gevraagd naar/suggesties gedaan voor de ideeën voor concrete invulling ervan. Uiteindelijk hebben we er een synthese van gemaakt, omdat bepaalde initiatieven al lopen of sowieso het komende jaar aan de orde komen. Wel heel mooi om te zien hoeveel energie er ontstaat. Maar hoe zal het zijn als iedereen straks weer thuis is?

Het raakte me dat mensen vertelden dat het een luxe is om zo (bijna) drie dagen met elkaar te praten over de waarde van kwaliteit(skunde) en wat we ermee moeten. Hoe gaan we eraan  bijdragen dat de world een better place wordt? De behoefte (passie) om in de wereld zaken te verbeteren, dingen aan te pakken, was zichtbaar en tastbaar. Ik herken dit goed in mijzelf,  zowel als een energiebron, als een valkuil. Het is bijzonder om te zien dat in de rust, de reflectie zoveel inzichten zich ontwikkelen. Kennelijk komen we dat in ons dagelijks leven te kort (wat doen we daar zelf aan?).

In ieder geval hebben we een (geuzen)naam voor onze Gideon’s bende: “De Beweging van Baarlo”. Eigenlijk vooral omdat het leuk is een dergelijke naam te bedenken. Maar als hashtag (#bewegingvanbaarlo) wel mooi uniek!

Mijn rol zal vooral zijn om bij te dragen aan de totstandkoming van een platform, een community voor kennisdeling en -verspreiding. Beginnend met de verdere verspreiding van de veelkleurige inhoud van het boek Perspectieven op kwaliteit.nlIn kwaliteitsland zijn de afgelopen jaren veel inzichten verworven en methoden ontwikkeld. Die zijn niet het privé eigendom van kwaliteitskundigen, die moeten ten dienste zijn van de wereld. We mogen die inzichten dan ook niet voor onszelf houden. Dat willen we ook niet, maar omdat kwaliteitskundigen (van oudsher) meestal vooral blauwe talenten hebben, is die communicatie met de wereld buiten de kwaliteitskunde niet vanzelfsprekend onze algemene sterkte. Daar moeten we aan werken, daar moeten we ons voor inzetten. Maar zonder kramp, dus vanuit de energie die onze passie ons geeft. En als die er niet, dan moeten we het lef hebben om het ook niet doen.

IMG31020_50c

Wat voor mij passie is, is goed verwoord door collega Eric:

Paradoxale PASSIE Past de Paljas

Een mooie zinspeling op ‘Kwalinar’!

Kortom, ik kijk terug op een goed Wintercamp. Meer ontspannen dan de voorgaande versies waar ik aan meegedaan heb. Ondanks mijn organiserende rol. En dat is toch een sterk gegeven. Als er mensen zijn die ideeën hebben: laat het horen!

Wintercamp 2013 – dag 1

Gisteren, woensdag is het Wintercamp van het NNK weer begonnen. Met als thema ‘Passie’. Ik schreef er al eerder iets (1, 2) over.

Het Wintercamp lied is van Ramses Shaffy met “Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder” (zó zag het er toen uit). Eigenlijk wel een bijzonder gepassioneerd lied.

Mooie dag gehad vandaag. Passie is toch wel een onderwerp dat veel aspecten in zich heeft. Wie heeft er geen passie. Wie doet geen dingen,omdat ie er een groter belang in ziet en er iets voor over heeft? Lijden lijkt soms een onmisbare fase in groei, in verder komen.

Grenzen heb je dan ook in twee soorten: grenzen die je juist wel over wilt, omdat ze nodig zijn voor groei en verbetering. Maar ook grenzen die je niet over wilt, als dat nodig is om te voorkomen dat je je door je passie teveel laat meenemen en anderen hindert.

Julie Scott heeft ons verteld over zingen. Zingen doe je met je hele lijf en dat hele lijf was er dan ook bij betrokken. Al doende kom je elkaar wel intensief tegen!  Julie liet ons ook een heel mooi TED-filmpje zien:

Het lied krijgt zo al doende steeds meer inhoud.

<wordt vervolgd>