Statistiek!

Wel weer een leuke als het over statistiek gaat:

Statistiek

Op zich is de conclusie juist: 77% vindt dat hervormingen niet evenwichtig zijn. Maar: 29% wil méér, 48% wil minder. Op één lijn gezet: meer-evenwichtig-minder valt dan de 50% waarde evengoed in de categorie “Evenwichtig”. Wat is statistiek toch venijnig.

Advertenties

De valkuil van goede eigenschappen

CK-2014-03-07

Vandaag weer de dagelijkse  aflevering van de Coachingskalender. Over het algemeen vind ik dat een interessant medium, dat ik graag lees en waar ik regelmatig tips in vind die ik graag ter harte neem. Maar vandaag niet. Zie de afbeelding (de aflevering van de Coachingskalender van 7 maart 2014).

Het gaat om het deel:

“Misschien heb je je kwaliteiten te nadrukkelijk ingezet: je bent te verantwoordelijk, te zorgzaam, te belangstellend, te bescheiden, te behulpzaam, te ijverig, te praktisch enzovoort geweest. Daarbij heb je te weinig aan jezelf gedacht en voor jezelf gezorgd, en zo ben je met beide benen in al je eigen valkuilen gestapt.”

Er wordt een trits aan goede eigenschappen genoemd, die – indien van harte en ruimhartig toegepast – een negatief effect hebben. Mankeert er iets aan een “altijd dienstbare collega”? Dat iemand zich niet op de voorgrond plaatst maar altijd beschikbaar is voor haar (of zijn) collega’s?

Kennelijk zijn die goede eigenschappen valkuilen waar je in kunt vallen en die je kunt overwinnen, door er een uitdaging tegenover te zetten: “een tegengestelde, positieve kwaliteit”. Maar die valkuilen waren toch al goede, positieve eigenschappen, “kwaliteiten” (immers: verantwoordelijk, zorgzaam, belangstellend, bescheiden, behulpzaam, ijverig, praktisch …)? Kun je daar teveel van hebben?

De oorzaak van deze tegenstrijdigheid  zit er volgens mij in dat deze houding niet in de huidige tijdgeest past, waarin je geacht wordt voor jezelf op te komen en dat iedereen een plek op de voorgrond verdient of zou moeten willen. De implicatie: als je niet op de voorgrond staat, is er iets niet goed (met ‘jou’). Maar wat als je er eer, genoegen in schept, zelfwaardering voelt, als je er juist goed in bent om ànderen te laten presteren? Dan ben je mogelijk onzichtbaar, misschien zelfs ondergewaardeerd, maar zelf realiseer je je, hoe zinvol je bijdrage is. En misschien is het voor jou helemaal geen noodzaak om eerst “voor jezelf te zorgen” (ook al een zo’n exponent van de huidige tijdgeest). Sterker nog, als je zelf op de voorgrond staat zou je niet die onmisbare factor voor een ander kunnen zijn, het zou je kwaliteiten in de weg staan. Is een goede daad minder waardevol als deze niet opgemerkt wordt? 

Ik zal de laatste zijn om de noodzaak voor zelfrespect, zelfaanvaarding, zelfacceptatie en zelfwaardering te ontkennen. Maar de boodschap die ik wil onderstrepen is dat dat evengoed kan vanuit een dienstvaardige instelling. We kunnen niet allemaal leiders zijn; het zou desastreus zijn als het zo was. Wat wel kan is dat we allemaal dienstvaardig zijn, ook als we eventueel de leiding hebben. Dat zou fantastisch zijn!

Enige leestips:

Geld, waarom eigenlijk? (Aflevering 1: Ruilmiddel)

Deze week hebben we van onze rijke druivenoogst (dankzij de mooie zomer) uitgedeeld aan onze buren en kennissen. Van een buurman kregen we toen een krop andijvie en een komkommer. En naar aanleiding daarvan kwam het gesprek op ruilhandel, de kracht ervan en de betekenis van geld als ruilmiddel. Het spookt al een tijd rond in mijn hoofd dat er iets fundamenteel niet goed zit in deze maatschappij in het denken over geld, In deze blog (waarschijnlijk nog hierop volgende) wil ik  al schrijvende verkennen waarop dat ‘fundamenteel niet goed’ op stoelt. Het gaat er niet om een waarheid (zo die er al is) te achterhalen, maar de overwegingen te beschrijven waarmee we elkaar soms voor de gek lijken te houden.

Het is misschien goed om bij het begin van geld te beginnen. ‘In den beginne’ waren we jagers/verzamelaars, later gingen we landbouw doen en (klein)vee houden. Dat is nog eens korte samenvatting van de prehistorie. Omdat het handig is om de dingen te doen die je goed kunt, ontstaat bijna vanzelf specialisatie. Die specialisatie leidt automatisch tot de noodzaak om te ruilen met goederen en diensten waar anderen goed in zijn om kunnen leveren.

Otto-Karel1

Ik stel u daarom voor: landbouwer Otto en geitenherder Karel. Otto heeft groene handen en verbouwt onder andere Pastinaak, Karel heeft ‘iets’ met dieren en heeft een kudde van 23 landgeiten. De ruilhandel ligt voor de hand: Otto geeft Karel een zak pastinaak en Karel geeft daarvoor een zak geitenmelk in ruil.  Dat kan goed zonder apart ruilmiddel.

Maar een ruilmiddel wordt  wel erg handig als:

  1. er tijd zit tussen de levering van de dienst en de retourdienst, of
  2. de te geven en te ontvangen diensten sterk in waarde verschillen, of
  3. de diensten geen directe wederdiensten zijn, maar via derden lopen en het anders ingewikkeld wordt om te ruilen (bijv.: Otto geeft Hildegard een zak Pastinaak, Hildegard breit een trui voor Karel, en Karel geeft Otto een zak geitenmelk. )

Otto-Karel2Een ruilmiddel is dan een handige en objectieve manier om de levering te waarderen (een objectieve waarde te geven) en in de tijd te kunnen scheiden. Het is, op een iets andere manier beschouwd, een manier om te herinneren wat je voor elkaar gedaan hebt. Als je veel ruilmiddel hebt, heb je immers meer gegeven dan ontvangen, als je weinig ruilmiddel hebt, heb je meer ontvangen dan gegeven.

Valt jou ook op dat wij ‘rijk’ en ‘arm’ nu anders ervaren?

Hoe dat komt hoop in volgende posts te onderzoeken. Misschien komen Otto, Karel en Hildegard daar ook wel weer terug.

Vergeving

“Vergeving als business tool” kopte een nieuwsartikel van Sigma, naar aanleiding van een academische publicatie van Manfred Kets de Vries. Deze publicatie benoemt  het belang van vergeving als kernelement van een goed leider. Eerst keek ik daar wat van op, maar er zit natuurlijk heel veel in. En daarom mijmer ik er wat over door. Hoe kun je verder (in wat voor situatie dan ook) als datgene wat gebeurd is niet een goede plaats heeft gekregen? Zó goed dat het de relatie niet meer in de weg staat. Vergeven is méér dan accepteren, méér dan respecteren. Het is een verandering in jezelf omwille van ‘verder’, de toekomst.

Eigenlijk is vergeving dus ook een essentieel element bij verandering. Veranderen doen we om te verbeteren, en verbeteren doen we omdat er iets niet goed genoeg is. En als iets niet goed genoeg is, moeten we daarmee ook in het reine komen  voordat we veranderen. Anders zal het een bron van weerstand blijken, een oorzaak van terugval. Het is een vorm van ‘het probleem goed kennen’ maar gaat ook verder. Het ‘probleem kennen’ kan een academische/technische vaardigheid zijn: “Zó zit het, en dat moet anders!”. Maar door het probleem (meer precies: de veroorzakers daarvan) te vergeven ontstaat  een hoop rust in de relatie.

“When leaders forgive, they dissipate built-up anger, bitterness and the animosity that can color individual, team and organizational functioning. Forgiveness offers people the chance to take risk, to be creative, to learn and to grow in their own leadership. Individuals, organizations, institutions and societies can progress when people are not preoccupied by past hurts.”

Manfred F.R. Kets de Vries, 2013

Echte vooruitgang kan dus eigenlijk niet zonder vergeving. Op individueel niveau, op organisatieniveau en zelfs op het niveau van de maatschappij als geheel.  Maar hoe doen we dat? Kunnen  Israëli’s en Palestijnen elkaar vergeven? Kan de VS Edward Snowden vergeven? Kunnen kunstliefhebbers degenen vergeven die de geroofde kunstwerken hebben verbrand? Kunnen aandeelhouders een abrupte daling van de koers van hun favoriete bedrijf vergeven? Kan Al-Qaeda de VS vergeven? Of omgekeerd? (de links zijn uit het nieuws van vandaag, 8 augustus 2013). Vul verder uw eigen boosmakertjes maar in. Het lijkt onbegonnen werk…

Vergeving is wat anders dan rechtvaardigheid. in bepaalde culturen was oog-om-oog, tand-om-tand een rechtvaardig beginsel. Dat is duidelijk geen vergeving. Vergeving is strikt genomen onrechtvaardig, onjuist behandeld worden en het toch niet van invloed laten zijn op de relatie. En het begint natuurlijk allemaal bij onszelf, bij mijzelf. Kan ik de ander vergeven? Of soms nog moeilijker: kan ik mezelf vergeven?

Wintercamp 2013 – dag 3

<vervolg van gisteren/vannacht>

Vandaag het Wintercamp afgerond. Wat gebeurt er veel en wat is het toch ook weer snel voorbij. De ontmoetingen zijn tegelijkertijd relaxed en intensief.

Thema van vandaag: Wat gaan we doen? Wat is het resultaat van het Wintercamp? In een Open Space interventie hebben we hierover met elkaar van gedachten gewisseld. In vier hoeken van de ruimte werden initiatieven getoond op flappen en ter plekke  kon worden gesproken over/gevraagd naar/suggesties gedaan voor de ideeën voor concrete invulling ervan. Uiteindelijk hebben we er een synthese van gemaakt, omdat bepaalde initiatieven al lopen of sowieso het komende jaar aan de orde komen. Wel heel mooi om te zien hoeveel energie er ontstaat. Maar hoe zal het zijn als iedereen straks weer thuis is?

Het raakte me dat mensen vertelden dat het een luxe is om zo (bijna) drie dagen met elkaar te praten over de waarde van kwaliteit(skunde) en wat we ermee moeten. Hoe gaan we eraan  bijdragen dat de world een better place wordt? De behoefte (passie) om in de wereld zaken te verbeteren, dingen aan te pakken, was zichtbaar en tastbaar. Ik herken dit goed in mijzelf,  zowel als een energiebron, als een valkuil. Het is bijzonder om te zien dat in de rust, de reflectie zoveel inzichten zich ontwikkelen. Kennelijk komen we dat in ons dagelijks leven te kort (wat doen we daar zelf aan?).

In ieder geval hebben we een (geuzen)naam voor onze Gideon’s bende: “De Beweging van Baarlo”. Eigenlijk vooral omdat het leuk is een dergelijke naam te bedenken. Maar als hashtag (#bewegingvanbaarlo) wel mooi uniek!

Mijn rol zal vooral zijn om bij te dragen aan de totstandkoming van een platform, een community voor kennisdeling en -verspreiding. Beginnend met de verdere verspreiding van de veelkleurige inhoud van het boek Perspectieven op kwaliteit.nlIn kwaliteitsland zijn de afgelopen jaren veel inzichten verworven en methoden ontwikkeld. Die zijn niet het privé eigendom van kwaliteitskundigen, die moeten ten dienste zijn van de wereld. We mogen die inzichten dan ook niet voor onszelf houden. Dat willen we ook niet, maar omdat kwaliteitskundigen (van oudsher) meestal vooral blauwe talenten hebben, is die communicatie met de wereld buiten de kwaliteitskunde niet vanzelfsprekend onze algemene sterkte. Daar moeten we aan werken, daar moeten we ons voor inzetten. Maar zonder kramp, dus vanuit de energie die onze passie ons geeft. En als die er niet, dan moeten we het lef hebben om het ook niet doen.

IMG31020_50c

Wat voor mij passie is, is goed verwoord door collega Eric:

Paradoxale PASSIE Past de Paljas

Een mooie zinspeling op ‘Kwalinar’!

Kortom, ik kijk terug op een goed Wintercamp. Meer ontspannen dan de voorgaande versies waar ik aan meegedaan heb. Ondanks mijn organiserende rol. En dat is toch een sterk gegeven. Als er mensen zijn die ideeën hebben: laat het horen!

Passie, wat voor beeld heb jij?

Op 23 januari gaat het beginnen: het Wintercamp van het NNK over het onderwerp passie. In een vorige post ben ik al eens op het begrip passie ingegaan. In de voorbereiding voor het Wintercamp heb ik eens gekeken naar wat er zoal aan beeldinformatie over passie te vinden is. Om erover te mijmeren. Een paar voorbeelden


Deze straalt wel veel uit! Een hartvormige sprong van twee mensen die er hopelijk geen rugpijn aan hebben overgehouden. Toont beweging, inzet, doel en resultaat. Dus een mooi voorbeeld! Compleet met mooie zonnige blauwe achtergrond en opwaaiend zand van de sprong. Het woord ‘passie’ is hier niet bij nodig.

Er zijn ook minder overtuigende beeldvormen te vinden, waar passie minder overtuigend is.

Of een opmerkelijk visualisatie van het ontstaan en resultaat van passie (klik voor groot).

En dat passie misschien wel een noodzakelijk maar niet voldoende is voor succes blijkt uit het volgende plaatje (klik voor groot):

Dat geeft dus ook nog wel denken. Maar dit plaatje bevat ook nog veel ‘kwaliteit’ want improve is toch  typisch voor kwaliteit? En de persoon die persist verbeeldt is toch gewoon bezig met de ISO 9001/Deming kwaliteitsborging waar hele generaties kwaliteitskundigen mee zijn opgegroeid? Of niet? Iets verder gezocht kom je ook de circle of influence van Stephen Covey tegen (focus) en het Rijnlandse dienende leiderschap (serve). Resteert push (burning platform?), ideas (- sociale – innovatie) en de common sense in de vorm van work (gewoon je stinkende best doen). Dus eigenlijk gaat dit hele plaatje over Kwaliteit. Inclusief passie.

Passie is ook mooi, vooral als de passiebloemt:

Bert Hellinger zei ooit “Wat vanuit het hart komt, kost geen moeite”. Dus we gaan voor:

Het Wintercamp is dan bij voorbaat geslaagd.

Tot zover beelden en bijbehorende associaties over het begrip passie. Als deel van mijn voorbereiding voor het Wintercamp, maar misschien raakt dit ook bij jou als lezer ook wel een snaar?

Ben je misschien geïnteresseerd in het NNK Wintercamp 2013? Lees meer informatie. Of de uitnodiging.

Kleurverandering, of niet (3)

< vervolg op deel 2 >

Toen de vraag gesteld was: “Waarom gebeuren er dingen die niemand wil?” komt voor mij de fase van kwalisoof: de realisatie dat het niet aankomt op alleen (rationele) kennis en logisch redeneren, maar ook op interactie (tussen mensen, groepen, organisaties). Dat is minder goed te te snappen, minder goed te ‘pakken’, maar omvat wel de verklaring (of in ieder geval méér verklaring) dan alleen de rationeel-technische benadering.

In deze periode begint het zoeken naar alternatieven voor de rationele benadering. Meer ruimte voor het groepsproces, samen nadenken, ruimte voor probleemonderzoek naast zoeken naar oplossing. Maar nog wel met de intentie om ‘in control’ te zijn, met inbegrip van die irrationele interacties tussen mensen. En dat houdt uiteindelijk ook op, want de vergissing begint eigenlijk al op het moment dat ‘in control zijn’ een doelstelling wordt van een rol die eigenlijk adviserend is.

De functiebenaming was eerder “kwaliteitsmanager’, zelfs een tijdje ‘corporate quality manager’. Maar hoe kun je nu in hemelsnaam iets ‘managen’ waarover je geen zeggenschap hebt? Er is geen discussie over wie verantwoordelijk is voor het goed afronden van projecten voor opdrachtgevers. Hoe kan dan iemand anders verantwoordelijk zijn voor de kwaliteit daarvan? Dit zegt overigens ook wel iets over de inflatie in het begrip manager.

Sinds een paar jaar is de functiebenaming Adviseur Kwaliteit. Dan is in ieder geval duidelijk waar de verantwoordelijkheid ligt. Dat geeft ruimte, maar net zo goed commitment. De lijnmanager is geen deskundige op het gebied van de kwaliteitskunde. Maar hij weet alles van zijn afdeling, de klanten van zijn afdeling, zijn medewerkers. Er ligt dus een natuurlijk gebied voor samenwerking tussen lijnmanager en kwaliteitsadviseur. En daarbegint eigenlijk ook de omslag naar ‘kwalinar’. Een -soof probeert alles in zijn hoofd op een rijtje te hebben. Dat is belangrijk, want dat wordt van hem verwacht. De kwalinar kan afstand houden en toch betrokken zijn, dingen aan de orde stellen en toch niet met oneigenlijke verantwoordelijkheid worden opgescheept en tenslotte: dingen aan de orde stellen die verandering behoeven zonder dat die tot de vraag leiden waar hij zich mee bemoeit. Een kwalinar werkt aan de relatie omdat anders de inhoud geen onderwerp wordt.

Ik ben nog niet zover. Wel onderweg. En onderweg gebeurt er van alles: “Life happens while you’re making other plans”. Maar dat is misschien wel een inherent en natuurlijk onderdeel van een kwalinar.